Nog een paar uurtjes en dan zit 2012 er definitief op. En waar in diverse media alle grote gebeurtenissen van het afgelopen jaar de revue zijn gepasseerd, willen wij niet achterblijven. Maar we houden het vertrouwd. Dus voor een laatste, allerlaatste terugblik op het Formule 1-seizoen 2012: tien momenten waar uw mond van openviel in 2012.
Na een seizoen waarin Sebastian Vettel met Michael Schumacheriaanse vuist regeerde, konden we wel een beetje afwisseling gebruiken. En zoals Metallica-frontman James Hetfield ooit brulde: careful what you wish, you just might get it. Zeven winnaars in de eerste zeven races betekende een rigoreuze breuk met het monotoon verlopen 2011. Kimi Raikkonen had voor de vorm de nummer acht moeten zijn, maar hij kwam later alsnog aan bod. Net zoals altijd in de sport, had deze diversiteit voor- en tegenstanders. Voorstanders jubelden dat onvoorspelbaarheid goed is voor het vermaak, tegenstanders morden dat het nou ook weer niet te gek moest gaan. Wat was een Formule 1-zege nu nog waard? Genoeg, zo zou blijken.
En één van die overwinningen was net even ietsje meer krankjorum dan de anderen. Want toen Lewis Hamilton in Barcelona zijn pole verloor, stond Pastor Maldonado op de eerste startpositie. En hoewel hij in de race even Fernando Alonso voor zich moest dulden, zou hij op het Circuit de Catalunya zijn eerste Grand Prix winnen. De Venezolaan liet zien dat als álles werkt, als álles goed gaat, hij met de beste mee kan. De rest van het jaar was het hotseknotsbegonia-racen wat de klok sloeg. Snelle rondjes, afgewisseld met infantiel rijgedrag. Die enorme zak met geld die Maldonado meebracht uit Venezuela, moest meer dan eens aangeboord worden om de Williams op te lappen. Maar die ene Grand Prix-overwinning, die nemen ze hem niet meer af. Wat er ook gebeurt.
Over 'punching above your weight' gesproken, Sergio Perez kan er ook wat van. Drie keer stond hij op het podium, maar de mooiste - en spannendste - was in Maleisië. Daar, geholpen door de tropische regen, joeg hij achter Fernando Alonso aan. Een overwinning leek binnen handbereik, tot Perez zichzelf, Sauber en iedereen die de race volgde een hartverzakking bezorgde met een foutje. Op een circuit als Spa was de Mexicaan hopeloos in de vangrail gehobbeld, op de Maleisische parkeerplaats was er genoeg ruimte voor herstel. Perez nam genoegen met plaats twee en zorgde voor vreugdetranen op de pitmuur. Het was de basis voor zijn McLaren-contract. Zulke vorm tonen in een auto uit Woking en je wint fluitend.
En terwijl zeven coureurs achter elkaar de zegekar van elkaar afpakten en Fernando Alonso een ronduit fenomenale vorm liet zien, sjokte Felipe Massa een beetje boel achter de feiten aan. Eigenlijk is het de laatste seizoenen elk jaar wel een keer bal. Massa rijdt lamlendiger rond dan Ralf Schumacher in zijn Toyota-dagen en de opvolgers zouden al klaar staan. Perez voorop, maar er waren genoeg andere 'kanshebbers'. Zelfs Michael Schumacher werd genoemd. Massa hield wijselijk zijn mond, werkte hard en kende een uitstekend eindschot. En verlengde zijn contract. Maar die eerste helft van het seizoen... Dat kan echt niet nog een keer.
Ze hadden twee coureurs van topniveau, een budget om van te smullen, een geweldige motor in het achteronder en een teamleiding die de kampioenschappen aaneen heeft geregen. En toch slaagde Mercedes er niet in om een betekenisvolle rol te spelen in het kampioenschap. Ja, Nico Rosberg won in China en ja, Michael Schumacher was de snelste in de Monegaskische kwalificatie, maar dat was het wel zo'n beetje. Norbert Haug vertrok na het seizoen en Michael Schumacher stopte voor een tweede keer. Het is niet de eerste keer dat een grote autofabrikant er niet in slaagt om zijn schaapjes op het droge te krijgen. We kijken naar jullie, Honda en Toyota. Hopelijk volgt Mercedes niet de door hen aangegeven route en blijven ze veel langer actief in de sport.
Formule 1-coureurs zijn ook maar mensen. Je zou het niet verwachten als je Kimi Raikkonen op het podium zonder een aanwijsbare gezichtsuitdrukking ziet vertellen dat hij blij is met zijn overwinning, maar het is echt zo. Ga maar eens met Kimi mee de kroeg in, bijvoorbeeld. Maar wie dat ook bewees, was teamgenoot Romain Grosjean. De Fransman bleek hypernerveus in de eerste meters na de start en legde meer dan eens een collega met een wiel minder in de banden. Zijn gehannes in Spa zorgde bijna voor de onthoofding van Fernando Alonso en kwam hem op een schorsing te staan voor Monza. In Japan was het alweer mis en kon Grosjean wel janken. Het was in zijn hoofd gaan zitten. Gelukkig heeft hij wel een nieuw contract.
Het werd eerder al even aangekaart, maar Lewis Hamilton heeft het team van McLaren dus verlaten. Het was mooi geweest. Sinds de jaren '90, toen Hamilton nog een Hamiltonnetje was en 'u' moest zeggen tegen Ron Dennis, was hij verbonden aan het team. Maar opnieuw een jaar zonder een serieuze kans op de titel, plus een zeer smakelijk aanbod van Mercedes, joeg hem weg. De Britse media spraken liefkozend over Hamilton die het warme nest verliet en Hamilton zelf riep al direct dat hij misschien wel weer terug zou komen. Deze scheiding doet beide partijen pijn, maar was wel nodig. Zijn nieuwe team is bepaald geen zekerheidje, maar dat was Ferrari ook niet toen Michael Schumacher Benetton verliet na het seizoen 1995. Wie weet.
Wie als Nederlander volgend jaar de live-uitzendingen wil blijven volgen, zal hiervoor moeten betalen. De Formule 1-rechten gaan naar Sport 1 en Nederland gaat hiermee onder andere Groot-Brittannië achterna. Het leverde een enorme stroom negatieve reacties op, ook via deze site. Maar of het ook echt het einde van de wereld is, valt sterk te betwijfelen. Verandering van spijs zou wel eens kunnen zorgen voor meer eetlust, maar dat is wel aan Sport 1. Als zij, net als Sky, kunnen zorgen voor een uitzending waar de fans de vingers bij af kunnen likken, dan hoor je volgend jaar niemand meer over die paar euro per maand voor een abonnement. Ze hebben een uitmuntend platform in handen, het is nu aan hen om dat op de juiste manier te behandelen.
De vorm van Fernando Alonso in 2012 was eigenlijk goed voor één grote, langgerekte bewonderkreet. Maar als er één race is die model staat voor zijn seizoen, dan was het de Grand Prix van Valencia. Gestart vanaf plaats elf, gebruikte hij een combinatie van geluk en rijvaardigheid om een waanzinnige overwinning binnen te slepen. Hoe veel het voor hem betekende, werd duidelijk toen Alonso op het podium stond te snikken alsof hij zojuist wereldkampioen was geworden. Het zou uiteindelijk drie puntjes schelen, maar Fernando Alonso was de beste coureur van het jaar 2012.
De wereldtitel ging uiteindelijk toch naar Sebastian Vettel, wiens team vanaf Singapore eindelijk goed liep. In Brazilië hoefde hij 'alleen maar' vierde te worden, maar hij kreeg de ene na de andere tegenslag naar zijn hoofd geslingerd. Een spin in de eerste ronde, regen, verkeerde keuzes, hij overleefde het allemaal en had het geluk dat Jenson Button de race wist te winnen. Want natúúrlijk zat Fernando Alonso midden in de strijd voor de zege. Maar Vettel flikte het en voegde zich bij dat illustere rijtje mannen met drie wereldtitels. Gaat nog wat worden met deze knaap.
Ivo Pakvis
Twitter: @ipakvis
Series
Formule 1
Overig
Reserveer je Grand Prix Tickets seizoen 2013
| Formule 1 | |||
|---|---|---|---|
 |  |  |  |
| Meer Formule 1 foto's | |||
English
Nederlands
Español
Italiano